|
Dat hoogbegaafde kinderen topdown denkers zijn wordt algemeen erkend. In de
wetenschappelijke literatuur wordt erover gesproken als een bij de begaafdheid behorende eigenschap.
Omdat ik bij mijn eigen kinderen ontdekte dat juist het topdown denken hen ‘anders’ maakte,
ben ik me gaan verdiepen in dit fenomeen en gaandeweg registreerde ik vele situaties waarin ze de aansluiting
met de ander missen.
Een topdown denkend kind denkt vanuit grotere gehelen. Het overziet bijvoorbeeld zijn dag en maakt daar een
indeling voor. Eerst naar school, tussen de middag even lekker thuis, ’s middags gym en na schooltijd
spelen met het buurkind. Wals je daar als moeder dwars doorheen met een spontaan, maar afwijkend plan voor
na schooltijd, dan zou het weleens kunnen dat je begaafde kind niet meewerkt. Jij hebt een leuke verrassing in
petto, je kind wil gewoon naar huis. Daar had het zich op ingesteld en het heeft moeite met de omschakeling.
Een ander aspect is dat het zich een beeld vormt van allerlei zaken die jij niet weet. Zo kan het zijn dat het
vindt dat iets leren eigenlijk is: iets kunnen. Breng dat kind er maar eens toe om steeds te oefenen met fietsen
als het van zichzelf vindt dat het enorm faalt wanneer het niet meteen soepel wegrijdt.
Zo denken ze ook vaak dat ze op school zullen leren rekenen, terwijl ze de eerste tijd voor hun gevoel alleen
maar spelen en domme spelletjes in de kring moeten doen. De conclusie dat ze het helemaal bij het verkeerde
eind hadden is dan snel getrokken en ze vinden zichzelf dom dat ze zich een verkeerd beeld van school hebben
gevormd. Terwijl ze eigenlijk alleen maar letterlijk namen wat hen werd verteld: straks ga je naar de grote school,
daar leer je rekenen en lezen.
Wie denkt in grotere gehelen neemt wat de ander zegt letterlijk. De ander spreekt de waarheid dus wat hij zegt
is waar. Letterlijk waar. Zo is het en niet anders. Zo baseren ze hun kaders vaak op wat de volwassene zegt.
Helaas zijn we ons dat niet altijd bewust en zijn we niet altijd even zorgvuldig in onze beschrijving van de werkelijkheid….
|